شرکت متا به طور مخفیانه فعالیتهای کامپیوتری کارکنان خود را ردیابی میکند تا دادههای آموزشی برای مدلهای هوش مصنوعی جمعآوری کند. این اقدام نگرانیهایی را در مورد حریم خصوصی و نظارت در محیط کار ایجاد کرده است.
نگرانیهای فزاینده در مورد حریم خصوصی و نظارت در محیط کار، با افشای برنامهای جدید از سوی شرکت متا (Meta)، شرکت مادر فیسبوک، اینستاگرام و واتساپ، تشدید شده است.
این برنامه که با نام «ابتکار قابلیت مدل» (Model Capability Initiative یا MCI) شناخته میشود، شامل ردیابی دقیق فعالیتهای کامپیوتری کارکنان این شرکت است. این ردیابی نه تنها شامل حرکات ماوس و کلیکها، بلکه فشردن کلیدهای صفحهکلید و حتی گرفتن اسکرینشات از محتوای نمایش داده شده بر روی صفحه نمایش کارمندان را نیز در بر میگیرد. هدف از این جمعآوری دادهها، تغذیه و آموزش الگوریتمهای هوش مصنوعی (AI) است که متا در حال توسعه آنها میباشد.
این اقدام، سوالات جدی در مورد مرزهای بین بهرهوری، نظارت و حریم خصوصی کارکنان ایجاد کرده است. بر اساس گزارشهای منتشر شده توسط رویترز و تککرانچ، نرمافزار MCI بر روی رایانههای کارکنان متا در ایالات متحده نصب شده است و به طور خاص بر روی وبسایتها و برنامههای کاربردی مرتبط با کار آنها اجرا میشود. فهرست وبسایتهای تحت نظارت شامل پلتفرمهای محبوب و پرکاربردی مانند گوگل، لینکدین، ویکیپدیا، اسلک و گیتهاب است.
نکته قابل توجه این است که کارکنان متا هیچ گزینهای برای انصراف از این برنامه نظارتی ندارند. این موضوع، نگرانیها را در مورد اختیارات و حقوق کارکنان در برابر سیاستهای شرکت افزایش میدهد. متا در یادداشتهای داخلی خود به کارکنان اطمینان داده است که دادههای جمعآوری شده صرفاً برای آموزش مدلهای هوش مصنوعی استفاده خواهد شد و به هیچ وجه برای ارزیابی عملکرد یا اهداف دیگر مورد استفاده قرار نخواهد گرفت.
با این حال، این اطمینانبخشیها به تنهایی نمیتواند نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی و احتمال سوء استفاده از اطلاعات را از بین ببرد. جمعآوری چنین حجم وسیعی از دادهها، حتی با هدف آموزش هوش مصنوعی، میتواند خطرات امنیتی و اخلاقی قابل توجهی را به همراه داشته باشد. این اقدام متا، نمونهای از یک روند رو به رشد در استفاده از دادههای رفتاری برای توسعه هوش مصنوعی است.
شرکتهای فناوری به طور فزایندهای به دنبال راههایی برای جمعآوری دادههای واقعی و متنوع هستند تا بتوانند مدلهای هوش مصنوعی خود را بهبود بخشند. با این حال، این روند باید با در نظر گرفتن دقیق ملاحظات اخلاقی و حقوقی انجام شود. استفاده از فعالیتهای کارمندان به عنوان داده آموزشی، بدون رضایت آگاهانه و امکان انصراف، میتواند به ایجاد یک محیط کاری ناامن و غیرقابل اعتماد منجر شود.
این موضوع همچنین میتواند به کاهش انگیزه و بهرهوری کارکنان منجر شود، زیرا آنها ممکن است احساس کنند که تحت نظارت دائمی هستند. علاوه بر این، جمعآوری و ذخیره دادههای حساس کارمندان میتواند آنها را در معرض خطر نقض دادهها و سوء استفاده قرار دهد.
در نهایت، این اتفاق نشان میدهد که چگونه مرز بین بهرهوری و نظارت در محیط کار در حال محو شدن است و نیاز به ایجاد قوانین و مقررات شفاف و جامع برای محافظت از حقوق حریم خصوصی کارکنان در عصر هوش مصنوعی بیش از پیش احساس میشود. این مسئله نیازمند بحث و بررسی گسترده در سطح جامعه و سیاستگذاران است تا اطمینان حاصل شود که توسعه هوش مصنوعی با احترام به حقوق و آزادیهای فردی همراه است
متا هوش مصنوعی حریم خصوصی نظارت ردیابی کارکنان